Onze bezoekers

0 0 2 7 5 7
Users Today : 2
Total Users : 2757
Views Today : 2
Views This Month : 140
Views This Year : 3641
Total views : 10536

Enkele gedachten van Henk Hagen over Wim Verbree en de Toerclub

Wim  Verbree is 60 jaar geworden.

What a surprise. Een van de oudere TC Abcoude leden, Wim, is 60 geworden. Op zich niet zo bijzonder want er zijn meerdere 60 plussers in die club. Wat wel bijzonder is dat Wim een aparte renner is. Hij verkeert in prima conditie, kan, passend bij zijn leeftijd, langdurig in een strak tempo rijden, stuurt niet altijd even strak, is wel goed van gewicht, heeft een liesbreuk waar hij op 29 juli aan wordt geopereerd en is ook een zelfstandige besluitvaardige organisator. Hij dus, trakteerde de TC Abcoude leden op 24 juli op een verrassingstocht op een wijze waarop hij ook al de nodige buitenlandritten heeft georganiseerd. Geen discussies, geen overleg, gewoon rijden in zijn tempo en luisteren naar “LINKS”, “RECHTS”, “RECHTDOOR”, “Oh shit foutje TERUG, wist niet dat het hier afgesloten was”. Waarop hij van repliek werd gediend, want bij fout rijden is dat de enige mogelijkheid Wim neer te sabelen met “Jij hebt het zeker niet voorgereden he?” Of “Gebeurt het wel vaker he Wim, dat fout rijden”, tot “Jij zou een GPS systeem moeten implanteren in die kop van je”. Zoon Thijs kijkt naar zijn vader en zegt, als oud hardrijder, “Pppfff, dit is pas de vijfde keer dat ik dit jaar op fiets zit”. Eehhmm, pas vijf keer gefietst hebbende ontwikkel je klaarblijkelijk begrip voor fout rijden. Om over na te denken. Denk ik.

Wim reageert terecht niet, gaat naar de kop van de groep ontwikkelt met Jan Kooiman een redelijk hoog tempo en smoort door deze snelheid van fietsen alle kritiek. Graag zou ik de route willen delen met al degenen die verstek lieten gaan. Echter deze route zal in geen enkel GPS systeem te vinden zijn, laat staan dat een willekeurige fietsorganisatie deze door ons gereden route zou ontwerpen. Want wat gebeurde er: Wij hebben als verrassing de woonwijken van Diemen, IJburg, Duivendrecht, Amsterdam-Zuid Oost, Amstelveen, Uithoorn, tegelpaden, asfaltpaden, klinkers en stalen roosters in het wegdek en als troost wat polderland bewonderd.

Dit verhaal gaat dus over het wielrennen o.l.v. Wim. Ik nam er aan deel, heb het aanschouwd en ondergaan. Demarrages, combines, tempoversnellingen, vonden niet plaats. Wel werden aan het einde van de rit een aantal “recreranten” gelost. Terwijl de verrassende verjaardagstocht bedoeld was om aan het einde bij Wim zijn vrouw, Gerda, koffie en taart te verorberen door gezamenlijk daar aan te komen. Als eerste of laatste aankomen was niet relevant. Welnu daar dacht Peter J heel anders over. Vanaf Nessersluis via de Botshol naar Abcoude nestelde Peter zich op kop. Op het grootste verzet reed hij met een snelheid van tussen de 38 a 40km/u richting Gerda. Achter Peter reed Dirk Robert op bijna, wat een verschil, zijn kleinste verzet. Op enig moment komt onaangekondigd ene Pim aanrijden. De gehele route heeft hij zich verschanst, uitgerust eigenlijk, om in de Botshol Peter J voorbij te rijden om vervolgens dik boven de 40 te gaan rijden. De saamhorigheid was ver te zoeken getuige dat de “recreanten” moesten afhaken. Ik werd razend nieuwsgierig hoe tijdens de koffie bij Gerda de discussie zou gaan. Peter J had het getroffen, velen

gaven hem een compliment voor zijn snelheid. Behalve recreant Frank R. Hij moest in de Botshol afhaken, dankzij de snelheid van Peter J, raakte hij de weg kwijt en eindigde bij Cafe De Punt in Baambrugge. Zijn koffie en gebak staat nog steeds in de tuin van Wim. Mogelijk is de taart verzwolgen door Tessa, een kleindochter van Wim die geen moeite had met het wegwerken van het eerste stukje taart.

Ik kon geen weerstand bieden aan deze verrassingstocht, de belevenissen van een groep TC Abcoude leden tijdens een dag als deze zijn de moeite waard.  Onderweg veroorloofde ik mij de vrijheid tegen iemand te zeggen dat de jarige wel erg hard moest rijden om mijn achting te kunnen verdienen. “Pannenkoek”, zei hij. Anno 2016 zijn dat conversaties tussen vrijmoedige TC-ers en een grijs wordende 66 jarige die meent nog enige motiverende woorden te kunnen uiten.

Tegen het einde ontwikkelde Peter J dus een snelheid waarvan ik zelfs in mijn jongste jaren jaloers op zou zijn geworden.  Zoals hij zijn cadans vond in die laatste 15 km dwaalden onderwijl mijn gedachten af naar een artikel dat ik ooit las over sport en religie. Onderwijl genoot ik wel van ons tempo, ik zat er aangenaam bij en genoot van het aangename weer.

Maar waarom rijden wij over die polderwegen, zelfs een tot meerdere keren per week? En soms nog hard ook. Zijn wij geboren wielrenners, willen wij lichaamsgewicht kwijtraken, of juist voorkomen dat wij in gewicht  toe nemen, anderen ontmoeten, als middel tegen stress, om het hoofd leeg te maken, jezelf beter leren kennen? Of eehh, zijn wij verslaafd aan het wielrennen en aan TC Abcoude? Zou een snel verreden ochtendrit als deze verjaardagstocht terug zijn te zien in onze beweging en snelheid van het leven? Wel, de poorten van mijn geest werden opengezet en onderwijl leer ik mijzelf beter kennen tijdens het wielrennen. Zeer zeker op het vlakke met wind tegen.

Het is geen toeval dat de wielersport meer deelnemers kent dan kerkbezoekers. De kerkvorsten vragen zich af hoe verbinding te leggen met de gemeenschap, terwijl de Jannemans’, de Bonstra’s, de Jagers en al die andere fietsfanaten en fietsbestuurders honderden zelfs duizenden “gelovigen” met een paar simpele woorden in beweging kunnen brengen.  Waarom lukt het de kerk niet en de sportleiders wel om bij ons die ene gevoelige snaar te raken? Biedt het wielrennen meer dan een religie kan bieden? Of is wielrennen, überhaupt elke sport, een vorm van religie?  Ik zie eigenlijk vooral veel 40-plussers en MAMILS, (middle age men in lycra) . Geloofsgenoten. Religie, ja of neen. De discussie in  mijn hoofd is eindeloos. De sport heeft hoge priesters en rituelen. Ja, maar zou het wielrennen mijn religie zijn? Nee, wielrennen is naast hardlopen mogelijk de meest basale vorm van bewegen. Maar is het ook afwezig van dogma’s, rituelen of aanbidding van wie dan ook?

Aangekomen bij Gerda viel ik in de prijzen, thee met lekker gebak. Mijn prijs en die van anderen was dat Wim wederom een  voortreffelijk tocht met ons had gereden. Met zijn toewijding was er een heerlijke zondagochtendrit. Dankzij TC Abcoude en Wim kon ik vandaag mijn gedachten aan het papier toevertrouwen. Hup Wim, op weg naar een nieuw jaar.

Henk Hagen

1 Reactie op Enkele gedachten van Henk Hagen over Wim Verbree en de Toerclub

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *